YER SOLUCANLARI

YER SOLUCANLARININ en büyük özelliği inanılmayacak kadar büzülüp uzayabilmeleridir. Bu özellik halka halka eklemli vücut yapısının bir sonucudur. Vücudunun altındaki incecik kıllar, sümüksü bir salgının da yardımıyle hayvanın tutunmasını, kaygan yüzeylere bile tırmanabilmesini sağlar. Bir solucanın baş tarafı sivri, kuyruk tarafı nispeten daha yassıdır. Renkleri genel olarak açık kııjmızıdır. Bizim memleketimizde bulunan türlerin boyu 25 santimi bulmakla beraber Avustralya'da yaşayan bir çeşidinin boyu üç metreyi bulur.
Toprak solucanlarından çoğu «yer solucanı» (lumbricus) ırkının «toprak üzerinde yaşayan» (terrestries) türüne  girer.
Yer solucanları, toprak içinde yaşamakla beraber geceleri dışarı çıkarak çürümüş bitki ve başka maddelerle beslenirler. Solucanlar genel olarak buldukları besin maddesini yerin altına götürür ve burada rahatça yerler. Hayvanın bu şekilde toprağı durmadan delik deşik etmesi toprağın havalanması bakımından faydalıdır.
Bu hayvanın inanılmayacak kadar büyük değerini, tabiat bilgini Darwin ortaya koymuştur. Darwin toprağın her dört bin metrekaresinde 50000 solucan yaşadığını tahmin etmiştir. Bu hayvancıklar bir yılda bu dört bin dönümlük yerde on beş ton toprağı yerin yüzüne çıkarmaktadırlar. Bu, yirmi yılda bütün bu alanın üstünü 6-7 santim kalınlığında bir toprak tabakasıyle kaplamak demektir.
Yer solucanları dünyanın, yaşamalarına elverişli olan her yerinde yaşarlar. En çok sevdikleri hafif nemli topraktır. Bazı türü fazla nemliliğe dayanırlar, bazıları ise bundan hiç hoşlanmaz. Solucanların şiddetli yağmurlardan sonra dışarı çıkması bundandır.