Arden (Ardennaise)

Arden tavuğu, Fransa'nın Kuzey Doğusunda, kendi kendine ıslah edilerek meydana gelmiş bir tavuk çeşididir. Vücutça oldukça küçüktür. Adi ve küçük bir ibiği, kısa bir gagası, zarif ve orta uzunlukta kırmızı sakalları, dar bir gövdesi, uzun tırpanlarla süslü bir kuyruğu, koyu mavi renkte nazik ayakları vardır. Bu tavuk düz keklik rengindedir. Bütün tüyleri koyu renktedir.
Arden tavuğu da hava değişimine dayanıklıdır. Başı boş dolaşmayı sever. Bir parça yabancadır denebilir. Her ne kadar eti orta derecede ise de, boyunun ufak, göğsünün pek Solgun olmaması yüzünden eti için pek beslenmeye değmez. Ayrıca semirtilmesi de güçtür. Yumurtlama kabiliyeti de orta derecededir.

Dorking

İngiltere'de pek makbul olan bir tavuk çeşididir. Birçok türü yanında, bugün fazlaca yaygın «balta ibikli» denilen iki türü vardır ki, biri kır, öbürü gü'müşü olanıdır. Bunlardan başka altın, beyaz ve kaplan renginde olanları da vardır. Kemikleri ince olmasına rağmen cüsse bakımından en iri tavuklardan sayılabilir. Sırtı uzun, boynu ve ayakları kısaca, omuz araları geniş ve çıkıktır. Göğsü geniş, yüksek ve tümseklidir. İbik horozda kalkık, tavukta bükülmüş ve yatıktır. Ayak pençesi beyaz renkte ve parlak pulludur. Üçü ileride ve ikisi arkada olmak üzere beş parmağı vardır ki, bu tavuğun özelliğidir.
Eti çok güzel ve yumurtlama kabiliyetleri yüksek olan bu tavuklar, kuluçkaya da yatırılabilir.
Bir de «Elberfeld» adlı bir Alman tavuğu vardır ki, aynen dorking'e benzerse de ondan biraz daha küçüktür. Ondan biraz daha az tıknaz, uzun boylu, aynı şekilde tüylüdür. Sadece ayak parmaklarının dorking' kiler gibi beş değil, dört olmasıyle ayrılır. Hava değişimine daha müsait, beslenmesi daha kolaydır. Tavukları da daha çok yumurta verir.

Bresse

 Bresse tavuğunu, Leghorn ve Andalouse cinsinden şekil bakımından ayırmaya pek imkân yoktur. Gövde büyüklükleri de hemen hemen aynıdır. Bu .ırkın üç türü vardır:   Siyah,  kır  ve  beyaz.   Bunların
içinden siyah breş, iskelet bakımından biraz daha ince kemikli ve küçüktür. Kır Bresse hava değişimine karşı, öbür ikisinden daha dayanıklıdır. Daha çok yumurta verir ve kuluçkaya elverişlidir. Siyah Bresse ise, et bakımından en yüksek kalitede olanıdır. Bütün Bresse'lerin yumurtaları 60 - 65 gram ağırlığmdadır. Senede  150 -160  yumurta verirler.

Hacıkadın veya Fleche

 Bir rivayete göre bu ırkın çıkış yeri Türkiye'de Sinop ve civarıdır. Fakat bunu tam olarak ispatlayacak bir vesika maalesef mevcut değildir. Buna karşılık yabancı tavukçuluk kitaplarının hepsi, bu ırkın Fransa'daki Fleche kasabasından çıktığını iddia etmektedirler. Bu ırk senelerce önce memleketimizden Fransa'ya götürülmüş ve oradan da dünyaya ya» yılmış olabilir.
Hacıkadın şekil ve cüsse bakımından İspanyol tavuklarına benzer. İbiği, etin cinsi bakımından da «Crevecoeur» tavuğuyle akraba sayılır. Ama tüyleri vücuduna iyice yapışmış gibi olduğundan daha iri ve uzun görünür. Omuzları ayrık ve çıkık ise de göğüs pek sarkık değildir. Kalçaları uzun ve kalındır. Dört tane. olan parmakları da uzun ve kalındır. Başı ve gagası iridir. Kulakçıklar oval ve beyazdır. Yanaklar kırmızı ve çıplaktır. Sakalları büyüktür. Asıl özelliği ibiğin, başın ön tarafına dikilmiş ve birbirinden ayrı iki boynuz şeklinde oluşudur. Başın ortasında arkaya doğru bir tutam ufak tüy bulunur. Tüyler boyun, sırt, kanat ve kuyrukta yeşil pırıltılı olmak üzere düz siyahtır. Horozun kuyruğu 'muntazam kıvrımlı ve dikey durmak üzere güzel bir sorguç meydana getirir.
Mısır, arpa veya hamur ile semirtilmeye  elverişli  olan  hacıkadın tavuklarının eti çok lezzetlidir. Serbest iklime ve yiyeceği bol olmayan yerlere pek alışamadığı gibi, iyi beslenmezse soğuğa ve rutubete de pek dayanamaz. Bir yılda, her biri 75 gram ağırlığında ortalama 140 yumurta verir. Kuluçka kabiliyeti pek yoktur.
Hacıkadın ırkının bir türü de «Man tavuğu» dur. Aralarındaki başlıca fark man'ın ibiğinin düz ve daha büyük oluşuyle, başındaki tepeliğe benzer şeyin bulunmayışıdır. Yumurtası daha küçük ve daha azdır.