SARI ENSELİ SIÇAN veya ESKİ DÜNYA ORMAN SIÇANI
(Apodemus)

«Sarı enseli sıçan», Avrupa'daki küçük kemiricilerinin en yaygınlarındandır. Eski İDünya'daki yerini, bu bakımdan beyaz ayaklı sıçan'm Yeni Dünya'daki durumuna benzetebiliriz. Ormanlarda ve kayaların arasında yaşayan bu yaratığı gündüzün görmeye imkân yoktur. Tam manasıyla bir gece hayvanıdır.
Birçok çeşitleri olmakla beraber, orman sıçanı genel olarak 7 ilâ 10 santimlik vücudu kadar, yahut biraz daha uzun kuyruğundan, büyük kulaklarından ve iri kara gözlerinden tanınır. Yumuşak kürkü çokluk esmer veya kahverengidir ve sırtının ortasında  koyu  renkte   kalınca  bir şerit bulunur.

Açık fikirli anneler:

Orman sıçanı pek çok ürer. Bir tek çift bir yılın içinde dörder, beşer yavruluk altı aile yetiştirebilir. Yuvasını ılık, kuru ve düşmanlarından oldukça emniyette olan herhangi bir yerde yapabilir. Bazen bir tek inde ve bir tek yuvanın içinde birkaç ailenin bir arada büyüdüğü görülür. Bu durumda yavruların, öz anne - babalarıyla kalmayıp gelen annelerin herhangisinden süt emdikleri sanılmaktadır.

Orman    sıçanı'nın     verdiği    ders:

Holanda'da sümbül yetiştirenler, hikâyedeki esir arslan misali bu sıçandan yardım görmüşlerdir. Orman sıçanı aslında onlara çiçekçilik dersi vermiştir.
Yetiştiriciler şurada burada bazı sümbüllerin normal şekilde çiçek verecek yerde, sayısız soğanlar verdiklerine ve bir tek sümbül olan yerde birkaç yıla kalmadan yüzlerce nefis sümbülün yetiştiğine dikkat etmişlerdi. Soğanların ilk çiçek açmadan yapılan muayenesi, sıçanlar tarafından adamakıllı kemirildiklerini ortaya koymuştu. Hollanda'n bahçıvanlar şimdi soğanı bir bıçakla yarmak suretiyle öbür sümbüllerin sayısını çoğaltmaktadırlar.
Bu orman sıçanı, Avrupa ve Asya' dan İrlanda ile Japonya, Hindistan'ın kuzeyi ile Akdeniz Afrika'sının arasındaki kuzey ılımlı bölgelerinde yaşar. Soğuk havadan, sıkıntı çekmezse de (bütün kış hareket halindedir), yağmur ve sulu kar fırtınalarında yuvasından çıkmaktan kaçınır.