Yününden   ve   Kürkünden Faydalanılan Merinos ve Astragan Koyunları

İspanya'nın Merinos koyunları yünleriyle ün salmışlardır. Bu yün bazen o kadar sıktır ki, hayvanın gözlerini bile örter. İspanyollar merinos'u çok eskiden Amerika'ya da sokmuşlardı. Merinos koyunları bundan başka Avustralya ve Türkiye'ye de yerleşip üremişlerdir. Bu dayanıklı ve arkadaş canlısı koyunun öbür koyunlarmkinden daha fazla miktarda ve daha kaliteli yün sağladığı söylenmektedir. Fakat eü pek makbul değildir.
Astragan diye tanıdığımız, bazı dillerde ise «İran kuzusu» diye bahsi geçen kürk, «Karakul» adında bir cinsten elde edilir. En iyi postlar karakul kuzularından bir haftalık ilâ on günlük oldukları zaman alınır, zira bu, kürkün buklelerinin en güzel olduğu devredir. En makbul astraganlar siyah olanlarıdır. Bu gürbüz koyunların yurdu yarı kurak sahalar, özellikle Sovyetler Birliği'nin Özbekistan Cumhuriyeti'ndeki Buhara havalisidir.
Avustralya kıtasının bugünkü zenginliğinin büyük bir kısmı koyunculuğa dayanır. Batı Asya ile Birleşik Amerika'nın batısı da dünya yününün büyük bir kısmını verirler, İngiltere de yünü ve eti için koyun beslemesiyle ün salmıştır. «İskoçya Cheviotu», ayrıca Southdown ve Shropshire koyunları İngiltere'nin üç tanınmış evcil koyun cinsidir.

Tarihte koyun:

 Tevrat'ta en çok adı geçen hayvan koyundur. Bu hayvan, İbranüerin dinsel ve ekonomik bayatlarında önemli bir rol oynamıştır. Göçebe Araplara gelince, onlar bugün koyunlarına tıpkı 3 000-4 000 yıl öncesinde olduğu kadar muhtaçtırlar. Hayvanların keyfine uyarak yolculuk etmeye devam ederler. Araplar herhangi bir bölgede fazla kalamazlar, bir yerdeki otlar tükenmeye yüz tutunca başka yere göç etmek zorundadırlar.
Eski çağlarda koyunlara sanıldığından daha itinalı bakılırdı. Çobanın başlıca kaygusu, sürüsüne su temin etmekti. O çağlarda koyunlar, yüzey suyu bulunmayan büyük çöllerden geçerken dahi ender olarak susuzluktan ölürlerdi. Çobanlar gizli kuyuların yerlerini bilirdi.
Koyunlara daima öğleyin, ne daha önce, ne de daha sonra, su verilirdi. Çoban bütün koyunlarını adlarıyla bilirdi. O devirde koyunlar etlerinden çok, sütleri için beslenirdi. Bugün Fransa'nın ünlü Rokfor peyniri de koyun sütünden yapılmaktadır.

Kutsal borular:

Koçun boynuzunun eski İbraniler İçin özel bir değeri vardı. «Şofar» denilen kutsal boruları bundan yapılırdı. Musa'nın türeleri, bu borunun dinsel vesilelerle öttürülmesini gerektiriyordu. Musa Peygamberin şeriatına göre elli yılda bir kutlanan «Azatlık yılı», kutsal boru nağmeleri arasında girerdi.

Kurbanlık koyunlar:

Koyun ber şeyden önce bir kurbanlık hayvan olarak önem taşıyordu. İslâmiyette Kurban Bayramı'nda ve özel bazı vesilelerle, bilhassa adak olarak bir koçun kesilmesi ve etinin komşularla fıkaralara  dağıtılması  âdettir.
Yahudilerde de kurban kanının insanların günahlarını temizlediğine dair bir inanış vardır. «Fısıh» bayramlarında bu maksatla genç bir erkek kuzu öldürürler. Eskiden hayvanın etinin acele yenilmesi, artakalanın da ateşte yakılması âdetti.