DÜNÜN   DEVLERİ: KUZEY DENİZ İNEKLERİ

KUZEY DENİZ İNEĞİ» veya öbür adıyla «Steller deniz ineği» nin (Hydrodamalis stelleri) soyu tükenmiştir. Hayvanı 1741'de keşfeden insanoğlu, yirmi yedi yıla kalmadan bütün soyunu tüketmişti. Bering adasına gelişlerinde deniz ineğini  keşfedenler  Vitus  Bering'le
tabiat bilgini Steller olmuştu.
Steller deniz ineğinin  kıyı açıklarındaki sığ yurduna nereden ve nasıl geldiği, geçmiş devirlerin aydın-latılamayan sırlarından biridir. Hayvan bulunduğu yerde âdeta esir durumdaydı. Komşu sular katil balinalarla kaynaştığından barındığı adalar çevresinden uzaklaşması mutlaka ölümüyle sonuçlanacaktı. Keşfedilen tek deniz ineği kolonisinde topu topu bin beş yüz hayvan vardı ve insanoğlu bu işe el atmasaydı bile soylarının ergeç tükeneceği mu-hakkakti.
Modern çağların en garip görünüşlü hayvanlarından biri olan deniz ineği 7,5 - 9  metre uzunluğunda
ve 4 tondan ağırdı. Sert ve kaba derisi ihtiyar bir meşe gibi yer yer buruşup çatlamıştı. Dişleri yoktu. Bunların yerine iki çift oluklu ve boynuzumsu levha, yediği yosunları eziyordu. Vücudunda arka ayakların izi bile olmayan deniz ineği'nin, kanca gibi altma katlanmış, garip biçimli, sopamsı ön ayakları vardı. Bunları yüzmek yerine, dev vücudunu sığ suda ileriye çekmek için kullanıyordu.
Steller, deniz ineklerinin kıyı açıklarında sığırlar gibi sürü halinde yaşadıklarını anlatmıştır. Dinlenirken veya uyurken sakin suda sırt üstü yatar ve ağaç kütüğü gibi sürüklenirlerdi. Hayatları yiyecek aramakla geçer, yosunları kayaların yüzünden koparırlardı. Öyle iken asil duygulara yer verirlerdi. Birbirlerine, hayvanlarda ender rasla-mr bir ilgi gösterirlerdi. İçlerinden biri zıpkınlamnea, ötekiler onu kurtarmaya çalışırdı.