İstiridyeler

İstridye (ostreidae) ailesi birçok bakımlardan midyelerden ayrılır. Bir defa istiridyenin ayağı yoktur. Sonra kabukları midyelerdeki gibi çift kasla değil, bir tek kasla birbirine bağlanmıştır. Bundan başka istiridyede iki kabuk büyüklük ve biçim bakımından birbirine tamamen benzemez. Midyelerin sol kabuğu kalın, yuvarlak ve sağlamdır. Hayvan bu kabukla kaya, ya da başka bir hayvanın kabuğuna tutunur. Sağ kabuk ise daha küçük, daha ince ve daha yassıdır. Kabukların dışı sert ve  girintili çıkıntılıdır.
Jeolojik çağlar boyunca yaşayan istiridyeler şimdikilerden çok daha büyüktü. Bugüne kadar jeolojik çağlarda yaşayan beş yüz türe ait fosil bulunmuştur. Halbuki günümüzde hayatlarım devam ettiren istiridye türü sayısı ise yüz kadardır. Bunların hepsi ılık, ya da sıcak sularda yaşar.
tstridyelerin ancak dört türü avcılar tarafından avlanır. Bunlar «Avrupa istiridyesi» (ostrea edulis), «Portekiz istiridyesi» (ostrea angulata) «Japon istiridyesi» (Ostrea gigantea) ve «Amerikan istiridyesi» (ostrea virginica) dır.
İnci ise iki kabuklu yumuşakçalardan çoğunun içinde olduğu gibi istiridyelerde de vardır. Fakat en çok inci bulunan «inci istiridyesi» (pteriidae) familyasıdır.
İstiridye avcılığı: İstiridye avcılığı dünyanın birçok yerlerinde büyük rağbet görür. Amerika gibi büyük devletlerde ise başlı başına bir endüstri halindedir. Amerika'da bu endüstride binlerce kişi çalışır. Yılda milyonlarca liralık alış-veriş yapılır. Amerika'da avlanan istiridyelerin en büyüklerinin boyu 45 santimi bulmaktadır. Genel olarak en fazla avlananlar 10-12 santim boyundaki istiridyelerdir.
Ergin bir istiridye dokuz kadar yumurta yapar. Bunlar o kadar küçüktür ki, 500 yumurta yan yana konsa ancak yarım santimlik bîr uzunluk meydana getirir. Suya düşen yumurtalar birkaç saat içinde açılır vo saydam, minik larvalar çıkar. Bunlar bir müddet sonra da suyun dibinde sağlam bir yere tutunurlar.
Küçük istiridyelerin pek çok düşmanı vardır. Milyonlarca yumurtadan ancak pek az bir kısmı hayatta kalma şansına sahiptir. Bir defa suların dibindeki çamur gibi birikintiler bunların en büyük düşmanıdır. Hayvan bir defa buraya gömülünce, artık kendisini kurtaramaz. Bu bakımdan balıkçılar istiridye yataklarına tonlarca kabuk dökerek dipte çamursuz, sert bir tabaka meydana gelmesini sağlamaya çalışırlar.
En iyi istiridyeler akıntılı sahillerde yetişir. Çünkü devamlı akjntı hayvanlara durmadan yeni besin maddeleri getirmektedir. Öte yandan lâğım sularıyle kirlenen durgun ve sığ sulardaki istiridyeler tifo ve dizanteri aşılayabilirler. Onun için bu gibi yerlerde avlanan istiridye ve midyelerin çok iyi pişirilmesi lâzımdır.