GERÇEK AKREPLER

AKREPLERİN      (Scorpionidae) hepsi  çok benzer olduklarından, bir türlerini tanıyan öbür türleri de tanımakta güçlük çekmeyeçektir. Tropikal enlem ormanlarında kaynaşan 20 santim uzunluğunda parlak siyah türden tutun, kum çöllerinde yaşayan 2.5 santimlik ince ve soluk renkli akrabalarına varıncaya kadar hepsinin karnı, kuyruğumsu bir bölümle son bulur ve bu »kuyruğun» ucunda kavisli bir zehir iğnesi yer alır. Akrep, kuyruğunu geniş bir kavisle sırtının üzerine çevirebilir ve her yöne sallayabilir,
Akrep, zehirli iğnesiyle düşmanlarına kargı kendini savunduktan başka, başka türlü başa çıkamadığı avlarını da sokup zehirler. Akrep, kurbanlarım sokmak için «kuyruğunu» daima sefalotoraks'mın yukarısına çevirir.
Akrebin, alt yüzeyinde bulunan ağzının iki yanında, kerevides'inkileri hatıra getiren bir çift iri kıskacı vardır. Ayakları, bütün örümceğimsiler inki gibi dört çifttir. Ağzının önünde bir çift ufacık kıskaç yer alır.
Akreplerin ağız teşkilâtının olmayışı ilginçtir. İri kıskaçlar tarafından yakalanan avlar kıskaççıklara geçer, bu iki organ tarafından paralandıktan sonra da, keskin bir kenarı olan ayakların kaidesi tarafından öğütülerek bulamaç haline getirilir. Bu ilkel çiğneme tarzı, yüz milyonlarca yıllık bir tarihçesi olan bir teknik olup bugün yalnız örümceğimsilerle bazı ilkel kabuklularda kalmıştır.
Akreplerde kulakların izi bile yoktur. Gözleri de sefalotoraks'm üzerinde ve yanlarında yer almış basit osellerden ibarettir. Görme organı olarak ne dereceye kadar bir değerleri olduğu belli değildir. Akrepler, ışıktan korkarımş gibi gündüzlerini taşların altında geçiren gece hayvanlarıysa da, aslında korktukları şey, güneşin ısısı ve bunun sonucundaki kurumadır.
Akreplerin asıl duygu organları, kıskaçlarının üzerinde düzenli diziler halinde yer alan duyar kıllardır. Bu kılların, dokuma organı oldukları muhakkaktır. Ayrıca hava titreşimlerini de duyarak kulakların yerini tutarlar.
Akrebin münzevî bir gece hayvanı olduğunu söyledik. Gündüzün bir taşın altında barınır. Ancak geceleyin kendine yiyecek aramak üzere bu barınaktan çıkar. Akrep ancak çiftleşme mevsimi yaklaşırken alışkanlıklarım değiştirir ve bir eş bulma peşinde barınağından epey uzaklara giden arkadaş canlısı ve hareketli bir yaratık kesilir. Çiftleşme bir yer altı ininde bütün gözlerden uzakta olagelir. En sonunda, eşine ancak örümceklerle peygamber develeri'nde rastlanan bir yamyamlık olayı baş gösterir: Dişi akrep erkeği yer.