Esirci Karıncalar:

Karıncalar arasındaki harplerin hepsi toprak ve yiyecek meseleleri yüzünden çıkmaz. Bazen de esir elde etmek gayesiyle yapılır. «Raptiformica», «Polyergus», «Harpagoxenus» ve «Strongylognathus» karıncaları, hizmetçi problemini halletmenin yolunu bulmuşlardır. Her yıl daha zayıf türlerin yuvasına baskın yaparak, onlarr hizmetkâr olarak yetiştirmek amacıyle nimfaları çalarlar. Başlıca esir karınca türü ise «Serviformica» lardır.
Avrupa'da «Amazonlar» ile «kan-kırmızılar» (formica sanguinea) bir «Serviformica» yuvasındaki ergin karıncaları nispeten az kan dökerek kovaladıktan sonra, larvalarla nimfaları kendi yuvalarına taşırlar.
Küçük Serviformica» lar galiplerin yuvasında, aylardan beri köle olan kendi türlerinden işçiler tarafından karşılanırlar. Onlar tarafından kendi yuvalarında imiş gibi bakım görerek büyür, başkalaşmaya uğrar ve kendileri de hizmetkâr olurlar.
«Serviformica» larınki şuurlu bir köleliktir. Bu ise, yuvanın dışına serbestçe çıkmalarından bellidir. Kendileriyle aralarında gizli bir bağ vardır.
Kan - kırmızılar'da altı, yedi efendiye bir hizmetkâr düşer. Amazonlar'da aksine bir efendinin altı, yedi hizmetkârı vardır. Bir Amazon karınca, orak biçimli mandibulaları sebebiyle yalnız savaşmasını bilir. Yuvanın içindeki boş saatlerinde hizmetkârlarına bir damla şekerli sıvı için yaltaklanıp durur.
Bazı köleci yuvalarda efendi ile uşak arasındaki anlaşma öylesine kuvvetlidir ki, çok kere düşman karıncalarla bu hizmetkârlar savaşmaktadır. Esirlerin efendileri hesabına kendi türlerinden karıncalarla dövüştükleri bile görülmüştür.