ELEKTRİKLİ YAYIN
(Maiapterurus electricus)

«Elektrikli yayın» çok eskiden beri bilinir, eski Mısırlılar, Yunanlılar ve Romalılar tarafından tanınırdı. Orta Çağlardaki Arap yazarları ise, aşk büyüsü ve tıpatıp bir nevi şok makinesi olarak kullanıldığından bahsetmişlerdir. Elektrikli yayın ilk defa 1880'de diri olarak Avrupa'ya getirilebilmiştir.
Elektrikli yayınlara Tropikal Afrika'nın batısı ile ortasının birçok kasımlarında ve Nil nehri boylarında rastlanır. 120 santim uzunluğunda olabilirler. Vücutları silindir biçiminde ve kahvemsi veya grimsi renktedir. Pullan yoktur. Kuyruğa yakın çok uf ak bir tek yağlı sırt yüzgeçleri bulunur. Ağızlarının etrafında üç çift bıyık göze çarpar. Elektriği sayesinde kendini savunabüen elektrikli yayın, başka yayınbalığıgü türleri arasında yaygın dikenlerden veya zırhtan yoksundur.
Elektrikli yayın'ın hayatı hakkında nehirlerle bataklarda yaşadığının dışında fazla bir şey bilinmez. Yosun, solucan ve balık yediği söylenir. Esaret hayatında başka elektrikli yaymlar'la bir arada beslenemez. Bir akvaryumdaki birkaç elektrikli yayın'dan yalnız bir tanesi hayatta kalır. Bu balığın üreme âdetleri hakkında da bir şey bilinmiyor.
Elektrikli yayın'ın güçlü elektrik şoklarının gayesi, balığın kendini savunmasıdır, bu tertipten avlarım sersemletmede de yararlanıp yararlanmadığı belli değildir. 10-20 santim uzunluğundaki elektrikli yayınların elektriği ölçülmüş ve deşarjın 80 volt gücünde olduğu görülmüştür. Elektrik organı derinin altında vücudun hemen hemen tümünü kaplayan özel bir jelatinimsi dokudur.
Yayınbalığıgiller'in Güney Amerika'da yaşıyan cüce türlerinden de bahsetmek gerekir. 6 santim uzunluğundaki «Vandellia» larn erkeklerin idrar yoluna girerek mesaneye kadar çıktıkları söylenirse de, bu iddianın ne dereceye kadar doğru olduğu belli değildir. Daha da ufak olan «Stegophilus» lar, başka balıkların solungaç yarıklarında asalak olarak yaşarlar.