DOSTLAR VE DÜŞMANLAR

Zürafa arkadaş canlısı bir hayvansa da, meydana getirdiği sürüler fazla kalabalık değildir. On, on beş zürafadan fazlasına pek ender olarak bir arada rastlanılır. Bu sürüler de dişiler, yavruları ve genellikle bir tek yetişkin erkekten vücuda gelir. Haremi olmayan erkek zürafalar ya yalnız yaşar, ya da ikili, üçlü gruplar halinde dolaşırlar.
Gerektiği takdirde tehlikeli bir düşman olabilen zürafa, başıyla yıkıcı bir darbe indirebilir. Ön ve arka ayaklarının tekmesi de korkunçtur.

Erkek zürafaların arasındaki dövüşler:

 İki erkek zürafa, dövüştükleri zaman, birbirlerinin göğsüne ve boynuna nişan alırlar. Bazen zürafanın biri indirdiği darbeyi isabet ettire-meyerek küt diye yere oturur. Bu dövüşlerin ölümle sonuçlandığı enderdir. Bununla beraber 50 kiloluk kafayla indirilen isabetli bir darbe, öbür zürafanın boynunu kırabilir. Arada, boyun kemikleri yerinden çıkmış zürafalara ve boynu kırılmış ölü erkek zürafalara rastlanır. Bu kazalar belli ki dövüş sonucudur.
Zürafanın boynuzları tehlikeli silâhlardan sayılmazlar. Tepeleri yuvarlanmış ve yastıklanmış olduğundan bir cismi delebilme kabiliyetleri yoktur. Normal düşmanlarıyla dövüşürken, zürafa başıyla darbeler indirdikten başka, ön ayaklarını yerinde kullanmayı bilir. Zürafanın tekmesinin, bir tonu aşkın kemik ve kas tarafından desteklendiği unutulmamalıdır.

Zürafanın   en   tehlikeli   düşmanı:

Zürafanın kendi hemcinslerinden ve insanoğlundan başka Afrika'da bir tek tabiî düşmanı vardır: Arslan. Fakat bu tehlikeli etçilin zürafaya saldırması bazı şartlara bağlıdır. Bir kere aç olması lâzımdır. İkincisi, bir tek arslan yetişkin bir zürafaya saldırmaya cesaret edemez. Fakat iki veya daha fazla sayıda arslanın yetişkin erkek zürafaları öldürdükleri görülmüştür. Son olarak da, arslanlar zürafaya ancak tetikte olmadıkdıkları zaman, yani su içmek üzere başını aşağıya sarkıttığı zaman saldıracaklardır. Ağzının su seviyesine inebilmesi için, zürafa bu sıralarda ön bacaklarını ardına kadar açar.
Zürafanın oldukça uzun bir hayat süresi vardır. Esaret hayatında yirmi sekiz yıl yaşadığı görülmüştür.