DEVELER ÇÖLDEKİ HAYATA NASIL AYAK UYDURMUŞTUR

Develer, aşırı sıkıntılara katlanabilen son derece dayanıklı hayvanlardır. Bu ise, güneşin altında kavrulan susuz çöllerde olduğu gibi, dondurucu dağlık bölgelerde de kullanılan bir yük hayvanı için ideal bir özelliktir.
Devenin vücudu yumuşak ve ince yünümsü tüylerle kaplıdır. Çoğunlukla koyu kahverengi veya sarımsı kahverengi olan bu tüylerden üstün kaliteli bir dokuma yapılır. Devenin etiyle sütü de bazı yerli halkın yiyeceğidir. Devenin hörgücü, yağlı dokudan meydana gelmiştir ve yiyecek stokları azaldığı zaman kullanılmak üzere hayvana bir cins besin deposu vazifesi görür.
Devenin midesi üç bölümdür. Bunlardan biri, dört litre su alabilen su depo edici hücrelerle astarlanmıştır. Deve hiç rahatsızlık çekmeden üç gün susuz yaşayabilir. Bir devenin otuz dört gün su içmeden yaşadığı görülmüştür, fakat bu her devenin yapacağı iş değildir. Bol su bulan deve günde 20-30 litre içer.
Develer otçul ve geviş getiren hayvanlardandır. Fakat yiyeceği belli bir süre ağızlarının yalnız bir yanında tutan gerçek geviş getirenlerin aksine, lokmalarını çenelerinin her hareketiyle bir taraftan öbür tarafa   geçirirler.   Üst   çenenin   dış Kesici dişleriyle KöpeK dişleri otları kesmeye elverişli yapıda oldukları gibi, insanı fena halde ısırabilirler. Devenin kulakları ufaktır ve pek göze çarpmaz. Çizgi gibi ensiz ve bol kıllı burun delikleri, rüzgâr tarafından savrulan kumların burnun içine girmemesi için kapanabilir. İki dizi gür kirpik de hayvanın gözlerini uçan kum zerrelerinden korur. Devenin uzun bacaklarıyla enli ayakları da oynak kumların üzerinde yürümek zorunda olan hayvanda çevreye mükemmelen uymuştur. Devenin ayağı kaim ve yastıklı tabanlarla ve çivi gibi toynaklarla silâhlı iki parmaktan meydana gelmiştir. Develer uzun ve yaylı adımlarla yürürler. Yürürken vücutlarının bir yanındaki ön ve arka bacaklar birlik halinde hareket eder. Bunun sebep olduğu sallantılı yürüyüşle hayvana, «çöl gemisi» denilmesi arasında bir bağlantı olsa gerektir.