AYILAR ARASINDA AİLE HAYATI

Kışı uyku ile geçiren ayılar, hayli Şişmanladıkları sonbaharda inlerine girer ve ilkbahar başlarına kadar buradan çıkmazlar. İnlerine çekilmeden önceki birkaç günü yemek yemeden geçirirler, ilkbaharda inlerinden çıktıkları vakit de önce bol soğuk su içerler, sonra da azar azar yemeye başlarlar.
Ayı bütün kışı derin uykuda geçirebilirse de, kelimenin tam anlamıyla kış uykusuna yatmaz. Vücut ısısı normal kalır. Vakit vakit de uyanıp, kışın ılık günlerinde ininden çıktığı olur. Gerçek bir kış uykusuna yatan hayvanların uykusu son derece derin bir uyuşukluk halidir. Böylelerinin vücut ısısı da havanınkinden sadece birkaç derece yüksektir.
Ayı yavruları kışın dünyaya gelir. Ayıların dünyasında ikiz çok görülürse de, bu genel kaide değildir. Yavrular doğuşta çok ufaktırlar. Yüz kiloluk bir dişi, her biri 180-350 gramdan ağır çekmeyen ikizler doğurabilir. Yavrular çabuk büyürler. Anneleri bebekliklerinde onlara bol sevgi gösterir ve onları her tehlikeden korur. Yavruları yorulduğu zaman, onları sırtında dahi taşır. Bir keresinde, bir dişi ayının, dört küçük yavrusu etrafında oynaşırken, dik bir yamaca tırmanacağı tutmuştu. Kardeşlerinden daha ziyade yorulmuş bulunan yavrulardan biri, bir kayanın üstüne tırmanarak oradan annesinin sırtına atladı. Küçük
yaramaz bundan sonra tırnaklarım annesinin kürküne geçirerek rahat rahat yol aldı. Öbür yavrular ise onları  yürüyerek takip  ettiler.
Baba ayı, annenin aksine, ailesiyle hiç ilgilenmez. Halbuki ayılar flört devresinde eşlerine çok sevgi gösterirler. Sık sık art ayaklarının üzerine, dikilip birbirlerini kucakladıkları ve sevdikleri dahi görülür. Ne çare ki bu hal kısa sürelidir. Aradan bir ay geçmeden Erkekle dişinin birbirlerine karşı hiç bir ilgileri kalmaz.
Dişi bundan sonraki iki yıl süresince karşı cinse hiç ilgi göstermez ve bütün vaktini ailesini geçindirmeye ayırır. Erkek ise başını alır, gider veya başka erkeklerle arkadaşlık eder. Kışın uykuya da tek başına yatar.