ASIL ENGEREKGİLLER

OLUKLU-zehirdişlilerden (Solenoglypha) engerekgiller (Viperidae), Eski Dünya'nın en tehlikeli yılanları arasında yer alırlar. Çıngıraklıyılangiller gibi onlar da zehir mekanizmasını başka yılan ailelerinin erişemediği bir derecede geliştirmişlerdir. Üst senelerinin her bir yarısı kısalmış ve zehir dişlerinin istirahat halindeyken damağın üzerine yatmasına müsaade edecek şekilde kafatasına  bağlanmıştır.
Bu yılanlardan biri saldırıya geçtiği vakit, kafa arkaya kaydırılıp zehir dişleri öne savrulurken, alt çene de aşağı düşmektedir. Ağız 180 derecelik bir açıyla açıldığı vakit, zehir dişleri de hemen hemen yatay durumdadır. Ağız açılırken, engereğin vücudunun ön kısmı da doğrulmuştur. Bu tertip, kafanın büyük bir güçle ileri atılarak zehir dişlerini avın vücuduna saplanmasına imkân verir.
Zehir dişleri tıpkı bir enjeksiyon iğnesi gibi avın etine saplanırken, yılanın kafasının arkasındaki iri bezleri çevreleyen kaslar büzülür. Bu suretle zehir, bezin süngerimsi dokusundan zehir dişine, oradan da avın vücudundaki yaraya  sürülür,
Enkerekgiller'în zehir dişleri kobragillerinkiyle aynı tarzda yenilir. Fakat engerekgillerin zehir dişleri daha uzun ve genellikle arkaya daha kıvrıktır. Hele bazı engereklerin zehir dişleri gerçekten fazlasıyle uzundur. Meselâ 180 santimlik «Gabon engereği» nin (Bitiş gabonica) zehir dişleri bir avın etine 3.5-4 santim derinliğe kadar saplanabilirler. 550 santimlik bir kral kobra'nın zehir dişleri aynı oranı tutsaydı, 11.5-12 santim uzunluğunda olmaları gerekirdi Allahtan bu derece müthiş canavarlar yoktur. Kobragillerin, zehir dişlerini yatay bir duruma geçirememeleri, bu dişlerin uzunluğunu sınırlandırmaktadır. Bundan ötürü de 550 santimlik kral kobra'nın zehir dişlerinin uzunluğu 1.5-2 santimi bile bulmaz.
Asıl engerekgillere Avrupa'da, Asya'da ve Afrika'da rastlanır. İskandinav yarımadası kadar kuzeye ve Alp sıradağları kadar yükseklere çıkarlar.